Fyri at leingja um lívstíðina hjá elskipanum og motorum, er neyðugt við vanligum isoleringsmótstøðuroyndum. Gjøgnum árini, eftir nógvar rakstrarringrásir, eru elmotorar útsettir fyri umhvørvisligum viðurskiftum sum skiti, feitti, hita, álag og vibratión. Hesar umstøður kunnu føra til isoleringsbrek, og tað førir við sær, at framleiðsluni ella enntá eldur verður mistur.
Ein virkin motorisoleringsmótstøðuskipan hevur høga mótstøðu, vanliga (í absolutt minsta) størri) størri enn nøkur fá mega ohm (MΩ). Ein vánalig isoleringsskipan hevur lægri isoleringsmótstøðu. Tann optimala isoleringsmótstøðan hjá einum el-motori verður ofta ásett av teknisku upplýsingunum hjá framleiðaranum, tí kritisku í forritinum, har motorurin verður brúktur, og umhvørvinum, har hann er.
Tað er so at siga ógjørligt at áseta reglur fyri veruliga minsta isoleringsmótstøðuvirðið á einum el-motori, tí mótstøðuføri er ymiskt alt eftir byggingarhátti, tilstandur av isoleringstilfari, sum verður nýtt, mett spenningur, stødd og slag. Ein almenn regla{{1}av-thummur er 10 Megohm ella meira. Insoleringsskipanin hjá einum el-motori sigst vera í góðum standi, um:
Mátað isoleringsmótstøða er størri enn ella javnbjóðis 10MΩ .
Vanlig isoleringsmótstøðustig til el-motorar
Ongar reglur eru fyri at áseta minsta isoleringsmótstøðuvirðið fyri ein motor. Flestu dátur, sum eru tøkar, eru empiriskar. Tey, sum eru nevnd niðanfyri, eru frá grundfos, sum er ein leiðandi framleiðari av elmotorum:
